Zoeken

Week 38 #MijnMuzeBos (Lente)







Jack en ik dwalen door het bos van het fluitekruid. Dat het zo uitbundig door het hele muzebos zou groeien, was nog iets wat ik niet van het bos had verwacht toen ik begon met de wekelijkse bezoeken. Ik ben verrast. Opnieuw.


In het fluitekruid hangen de dikke naaktslakken. Alsof ze lui in hun hangmatten hangen. Eentje trekt mijn aandacht en ik kijk hoe de slak zich langzaam optrekt naar een nog betere plek tussen de aftakkingen van de fluitekruid stengel. De wereld relaxt onderzoekend met hun V-vormig tastorgaan.


In mijn beleving hebben slakken iets vrolijks, net alsof ze altijd blij en content zijn. Als dolfijnen met hun eeuwige glimlach. Het kan maar uiterlijke schijn zijn of vanwege de jeugdverhalen dat hoe sloom ook, de schildpad en de slak altijd wel op het juiste tijdstip arriveren. Die 'don't worry, be happy' associatie heb ik met slakken en ik kan het wel waarderen.



Ik associeer mijzelf meer met de haas die staat te springen bij de start, stressen dat je maar niet te laat bent op een afspraak. Zoef, Zoef en alert of alle details kloppen en alle risico's onder controle zijn. Tja en op dat moment van continue bezig zijn in je hoofd, word je ingehaald door de slak (of schildpad). Die na de gewonnen wedstrijd weer heerlijk mindful gaat hangen aan zijn fluitekruid stengel. Alsof er niets gebeurd is en de slak het allemaal al van tevoren creatief bedacht had.


De haas uit dit verhaal zag ik later nog. Hij rende over de omgeploegde akker richting de berm om daar grassen te eten. Op den duur kreeg hij mij in het oog, oren omhoog, grote ogen argwanend scannend. Uit zijn risicoanalyse kwam dat Jack en ik een te grote bedreiging waren waardoor hij snel het hazenpad koos. Zoef.


De oudervogels uit mijnmuzebos zijn ook druk bezig. Vooral met het voeren van hun jongen. Ik zag pimpelmeesjes met groene rupsen in hun snavel en al uitgevlogen winterkoninkjes bedelen om insecten. De grote bonte spechten hebben een nest in een dode boom met meer dan 5 specht gaten. Uit een van die gaten hoor ik de jongen vanuit hun nestholte geluid maken. De ouders verderop in een boomtop zijn wat zenuwachtig dat ik daar stil sta bij hun nest. Ik loop maar snel door zodat ze de hongerige maagjes kunnen gaan voeren.


Het tweede deel van het bos voert mij weer door een tunnel van bloeiende meidoorn en fluitekruid. De geur die ze samen verspreiden is heerlijk!


Langs het water loopt het fietspad waar veel fietsers langs mij sjezen op weg naar hun bestemming. Ook joggers rennen mij voorbij, we begroeten elkaar uitermate Nederlands met de groet: 'warm hè!' Na het koudste voorjaar sinds jaren is het eindelijk zomers warm. Wellicht wat té warm. Het is er weer voor om eens lui te gaan relaxen in een hangmat in de achtertuin. Als een naaktslak in het fluitekruid. Laat rest maar rennen. Linksom of rechtsom, alles loopt toch zoals het loopt.








10 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven