Zoeken

Week 31 #MijnMuzeBos (Lente)


Het is een prachtige lenteochtend, hier in #mijnmuzebos. Her en der is de begroeiing berijpt door de nachtvorst. De zon die langzaam verder het bos in kruipt zal het laatste beetje ijs gauw doen smelten. De onderbegroeiing is de afgelopen week flink gegroeid. Het is vooral fluitekruid en brandnetel wat de grond heeft omgetoverd van bruin (gevallen blad en aarde) tot groen. Over de akker naast het bos zie ik een grote zilverreiger vliegen. Deze witte vogels waren tien jaar geleden een zeldzaamheid in Nederland, tegenwoordig kun je er tientallen bij elkaar zien wanneer ze samenscholen om te slapen.

Jack heeft dorst en drinkt uit de waterpoelen naast het pad. Het blijkt dat er barnsteenslakken wonen en naast hun zwembad zijn deze zoetwater slakken massaal aan het zonnebaden. Ik zie er eentje, ga er bij zitten en ineens zie ik slakjes hangen aan bijna elk frisgroen grassprietje. Dag allen! Ze zeulen hun gedraaide huisje mee, waar ze zich ten alle tijden weer kunnen terugtrekken.

Ons gepantserde huisje is wellicht niet zo zichtbaar, we hebben er allemaal een. Hier kunnen we onze kwetsbare delen mooi afschermen, wegstoppen, bewaken en stilletjes koesteren.

Hier zittend in het bos met de warme zon op mij, omringt door het geluid van vogelliedjes is het niet moeilijk om in contact te staan met de zachte delen.

Helemaal op plekken waar je je van kinds af aan al thuis voelt en door geïnspireerd wordt.

Op de basisschool was het wellicht vrij luguber wanneer ik vertelde dat ik muizenschedels spaarde. Op de middelbare school was ik het enigste meisje in een groep jongens die zich had aangemeld voor een workshop vogels kijken.

Ook later als jongedame hardop roepen dat ik urenlang zitten in een vogelkijkhut best leuk vond deed ik zeker niet tijdens een eerste date.


Nu ben ik bijna veertig, is wandelen in de natuur hot en is vogels leren herkennen voor velen 'de leukste uitdaging van het jaar 2021'. Alle vogelkijkhut waarnemingen zijn inmiddels binnen een dag online te bekijken.

Ineens voelt het minder eng om te zeggen dat ik ook graag naar vogels kijk.

Ga ik nu onbewust weer met de stroom mee? Nu mag het blijkbaar en hoppatee, de natuurblog kan openbaar gedeeld worden.

Pas ik me onbewust weer aan de maatschappij aan? Nu is het hip dus mag ik, vooral van mijzelf, zonder gene meedoen.


Als ik straks zelf een grijze dakduif ben neem ik mijn kleinkinderen mee in de zweeftrein naar Nationaal Park Noord-Groningen om daar vanuit een glazen, voor vogels onzichtbare hut, de kinderen te wijzen op de mooie natuur. Wat een coole oma!

Wanneer je je laat zien vanuit jezelf en buiten je huisje, maak je vooral connectie met wat het beste bij jouw wereld past. Ook al kijken we graag vanuit onze gepantserde bunker naar de ander (de een met meters dikke wanden, de ander wat dunner), echte connectie vind je toch alleen maar wanneer je beide uit je schulp kruipt.

Al is iemand afschieten vanuit die bunker natuurlijk wel ideaal en verstoppen in je huisje soms noodzaak.

Het slakje voor mijn lens kruipt inmiddels naar het topje van de grasspriet. Al heeft hij ogen op stokjes het is helaas niet zo dat een slak kan genieten van een wijds uitzicht. Maar wat weten wij daar ook van, wie weet wat hij allemaal waarneemt.


Geef net als de zoetwaterslak je ogen op stokjes de kost en geniet vanuit jezelf van de wereld om je heen. Heb (vogel) schijt aan wat de ander van je denkt. Het geeft een boost aan je eigenheid waardoor je je huisje alleen maar nodig hebt bij zware regenval.









30 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven