Zoeken

Week 24 #MijnMuzeBos (Winter)



Heb jij je dosis stilte al gehad vandaag?


In een wereld waar altijd wel iets te horen is, van oorverdovend, irritant tot constant op de achtergrond, is de stilte in #mijnmuzebos wel het fijnste van mijn wekelijkse wandeling.

Het is vandaag erg mistig en de bosgeluiden klinken ook gedempt. Het is nooit helemaal stil in het bos. Ik loop hier altijd met gespitste oren. In mijn hoofd vink ik de namen af van de vogels die ik hoor zingen, ik luister of ik geritsel hoor van dieren in de bosjes. Soms hoor ik gepiep van een muisje, er eentje zien in dit bos is me nog niet gelukt.


Luisteren naar de geluiden van het bos heeft nog een groot voordeel. Het volume van de gedachten in mijn eigen hoofd wordt eindelijk ook eens zachter. Want 100% focussen op geluiden om je heen en tegelijkertijd luisteren naar je eigen gedachten-herrie, dat lukt niet. Zo pas je eigen ruisonderdrukking toe. Want de meeste gedachten in mijn hoofd kunnen zeker in het mapje 'ruis'. Het helpt me niet, het stoort, het is eentonig en staat meestal op repeat. Hoe kan het toch, dat ik er toch vaak op afstem.


Het afgelopen jaar heb ik veel in de buitenlucht gewandeld. De komst van Jack heeft hier erg aan bij gedragen. In weer en wind en van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat, lopen we samen zodat hij z'n plasjes kan doen en snuffelend de honden versie van social media kan bekijken in de bermen van de weg.



Stilte. We kunnen er niet zonder. Je moet er vaak even op zoek naar gaan. Wandel eens alleen. Vermijd drukke plekken of ga op een vroeg tijdstip. Luister eens niet tijdens de wandeling met dopjes in je oren naar een podcast, maar hoor de geluiden van de natuur om je heen. De wind, brekende takjes onder je voeten, de springende eekhoorn in de toppen van de bomen, koerende duiven en boomhakkende spechten.


Je bent geen bezoeker van de natuur, maar onderdeel van.

Ook jouw geluid hoort daarbij.


Je kunt samenwerken met de natuur. Gebruik hun zintuigen. In de verte hoor ik de alarm roep van een merel. Jack blijft stilstaan en wordt wat gespannen. Twee slingerbochten verder ontwaar ik uit de mist een jogger met haar hond. Jack had de hond ook al lang geroken, voordat we hun zagen. Het is op deze manier niet moeilijk voor te stellen hoe natuurstammen in een oerwoud totaal opgaan in hun omgeving. Wij, de stadsmensen en drukke thuiswerkers achter de pc, zijn dit natuur collectief totaal vergeten. Missen we dan als aardbewoners niet een stukje van onze roots? Die verbinding die zo belangrijk kan zijn om je goed te voelen.


Mijn batterij is weer opgeladen. De natuurlijke ruisonderdrukking gaat weer langzaam uit wanneer ik richting mijn auto loop. Richting de wereld van de maatschappelijke geluiden. Ik ben me ook weer bewuster van mijn eigen gedachten-herrie. Nu de ruis er is uitgefilterd voor de komende tijd, luister ik ook weer beter naar naar mijzelf.







20 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven