Zoeken

Week 20 #MijMuzeBos (Winter)


Het is nog nooit zo mooi geweest in #mijnmuzebos. Elke keer denk ik, wat een prachtig bos, maar vandaag overtreft alle vorige weken. Het heeft gevroren en al het water wat er deze week uit de lucht is gevallen aan regen, alle mist wat er vannacht in het bos hing, alle miljoenen drupjes zijn aangevroren tot ruige rijp. De ochtendzon schijnt volop en de blauwe lucht laat het wit aan de bomen extra mooi uitkomen. Ik wandel in het kerstkaartje van 2021. Genoeg om te fotograferen dus!






Het is erg leuk om foto's te zien van #mijnmuzebos, gemaakt door iemand anders. Iedereen maakt van hetzelfde stukje bos weer andere foto's. Weersomstandigheden, tijdstip van de dag, seizoenen zijn variabelen die kunnen verschillen. Die zaken staan los van de fotograaf in het bos. De ene fotograaf zal het kleine paddenstoeltje zien, de andere waarnemer, de fluitende merel op de tak erachter.

Vanuit hunzelf gezien valt hun blik op iets anders, waar zij op dat moment de focus op hebben gelegd. Zo zien we allemaal de wereld om ons heen anders. Hoe mooi is dat. Het is dezelfde wereld, we staan in hetzelfde stukje bos, maar het is bijna onmogelijk om thuis te komen met exact dezelfde foto's.

We weten allemaal dat verschillende visies en daar aan vastgekoppelde meningen en oordelen onze maatschappij flink kunnen opschudden. Waar sommigen niet willen openstaan voor anderen hun visie of men hun eigen mening flink willen opdringen aan de ander met een verschillend oogpunt.



Kijkend naar de foto van de merel zal de ene fotograaf denken, mooi beeld, maar hè, ik had toch een stap naar rechts gedaan als ik die foto had gemaakt. Hoe je dat punt duidelijk maakt en op wat voor manier je het doordrukt heeft weer alles te maken met communicatie.

Zo kun je nu zien hoe wij vanuit onszelf, de wereld zien. Dat er verschil in zit wat de andere ziet. Door opvoeding, geloof, waarden en normen en opgedane ervaringen uit het verleden krijgt het waargenomen ook nog een kleuring, hoe er tegen iets wordt aangekeken.


Net als de wereld, is het in het bos een chaos en wirwar van objecten waar je je op kan focussen. Zeker hier in #mijnmuzebos. Het is vaak lastig om te bepalen waar ik een foto van ga maken. Ik zie nu al dat ik vaak thuiskom met dezelfde foto, maar dan gemaakt onder andere omstandigheden. Een soort houvast, want 'de vorige keer was die gemaakte foto ook zo mooi'. Zo heb ik al automatisch verschillende zekerheidspunten op mijn bosroute ingebouwd. Dit gaat helemaal onbewust. Zo zie ik het bos, zo zie ik de wereld. Het geeft rust wanneer er stabiele punten zijn die je herkent op je route vol met chaos. En oh wee, als anderen zeggen dat het geen mooi stukje bos is. Of zelfs dat stukje willen omkappen... Dat kan toch niet waar zijn?!? Het gevoel alleen al wekt een tegenreactie op. Je eigen visie wil je graag verdedigen.




Vandaag is het stiller dan normaal in het bos. Ik hoor heel weinig vogels en er waait geen wind langs mijn oren. Het geluid van het geroffel van een grote bonte specht op een boomstam reikt extra ver. Jack en ik lopen door het gras dat kraakt onder onze voeten.

Er wandelt niet nog iemand op het pad zo vroeg in de ochtend. Heerlijk, zo alleen in de natuur. In mijn beleving is dit nu de mooiste plek op aarde op dit moment. En het geeft in dit geval helemaal niets dat anderen dat totaal anders zien!









17 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven