Zoeken

Week 16 #MijnMuzeBos (Winter)


Januari is zo'n maand. Het heeft de stempel: Saai. Geen wonder dat Blue Monday valt in deze maand. Het is de saaiste buiten-zijn maand van het jaar. Weinig zon, geen jonge diertjes en geen frisse, groene sprietjes zoals in de lente. Geen fladderende vlinders in alle kleuren zoals in de zomer. Geen oranje, rode en gele bladeren in oogverblindende bomenlanen zoals in de herfst.

In januari is er kans op sneeuw! Een winterwonderland, maar als dat uitblijft, blijft een kleurloze, slapende natuur over... Hoe saai worden de komende weken in #mijnmuzebos wel niet. Er ontstaat een drempel zo groot als een berg in mijn hoofd om naar buiten te gaan. De kou in.


Hierboven staat beschreven hoe oordelen werkt. Mijn hersenen hebben al een beeld bedacht en mijn emoties doen lekker mee. Pardoes is de inspiratie weg. Mijn jubelstemming over het mooie bos is gedaald tot een winters nulpunt. De open blik is gesloten. Verwondering weg. Creativiteit geblokkeerd. De zin om door te gaan is net zo verbleekt als dorre grassprieten.


Mijn hoofd is in de veronderstelling dat ik geen geluksmomentje meer kan voelen in het bos. Omdat er een label op deze maand is geplakt: januari is saai.

Mijn lichaam denkt het nu ook en is spontaan te moe om de camera van boven te halen.


Zo plakken we labels op heel veel dingen in ons leven.


Hoe draaien we het weer om? Door onze zintuigen bewust te gaan gebruiken. Niet luisteren naar je gedachten, niet de labels lezen met je ogen, maar echt iets bekijken en echt iets beluisteren.


Je kunt namelijk kijken zonder iets te zien en luisteren zonder echt te horen. Het signaal stopt dan ergens in je hersencellen. Die er automatisch weer iets van fabriceren. Wat heus niet altijd het beste voor je is.


Als je bewust je zintuigen gebruikt omzeil je je gedachten. Ben je bewust aanwezig ontstaat er direct een domino effect die veel verder gaat dan de automatische piloot. Het kinkelt als balletje in een een flipperkast zo richting je binnenste waardoor je blijer, gelukkiger, creatiever enz enz voelt. Dat is vaak wel goed voor je.


Als je daarnaast ook nog je lichaam op dat moment aanzet tot een beweging, dus joggen, dansen, wandelen, tai chi of base jumping, ga je merken dat het opgeplakte label verdwijnt en een lach verschijnt.


In mijn geval betekent het dat ik Jack zijn tuig omdoe, de cameratas op mijn rug slinger en in de auto stap voor een wandeling in mijn lievelingsbos. Onderweg naar het bos meezingend met dat vrolijke nummer op de radio. Opgewekt op weg naar het dorre januari bos. Genietend van de kale, uitgestrekte akkers waar ik de buizerds zo goed kan zien zitten op de paaltjes ernaast. In het bos bekijk ik het uitgebloeide riet, wuivende rietpluimpjes. Ik zie het. Ik luister naar het gegak van de de overvliegende ganzen. Ik hoor het. Ik voel de koude januari lucht op mijn wangen. Ik voel het.

Mijn hart maakt een sprongetje.


Weg met het label. Hoezo saai? Wie heeft dat nou weer bedacht??!


4 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven