Zoeken

Week 12 #MijnMuzeBos (Herfst)


Heerlijk om weer terug te zijn in #mijnmuzebos. Het zijn de donkere dagen voor kerst, maar ook de drukke dagen voor kerst. Vooral voor mijn kinderen. Vanmiddag krijgen we bezoek van Sinterklaas en ik weet uit betrouwbare bron dat hij veel kadootjes meebrengt uit Spanje. Voordat we ons zenuwachtig laten maken wat we dit jaar mogen uitpakken, wandelen Jack en ik nog in alle rust door het natte bos. Op sommige open plekken is de temperatuur aan de grond nog laag genoeg zodat de begroeiing is berijpt. De witte onderwereld samen met nog hangende mist flarden bij de kale bomen geeft het bos een mysterieuze sfeer. Ganzen uit het hoge noorden vliegen in V-vorm gakkend over. De zon heeft vandaag moeite om door de wolken heen te schijnen. Het maakt niet uit, dat hoort bij de donkere dagen voor kerst.

Mijn oog valt op een bijna verteert herfstblaadje. Alleen de taaie nerfjes zijn nog over. Zulke blaadjes vind je vaak in een open holte van een boom. Hier in dit bos met oude, raar gekronkelde fruitbomen hebben veel stammen zo'n holte. Het zijn net laatjes met boskadootjes, kijk er maar eens in wat je erin vindt. Hier in het bos zijn er wel eens appels in gevallen, veertjes en dus boombladeren die je na een aantal weken terugziet als kunstzinnige bladgeraamtes.

Net als Sinterklaas wordt ook veel in het bos gerespecteerd, juist vanwege de leeftijd! In dit bos helemaal. Er zijn hier heel veel geknakte takken, dode bomen die nog recht opstaan en een functie hebben als spechtenwoning, aan het hoofdpad liggen twee enorme omgevallen wilgen en in de grond wat nog aan hun wortels zit, zie ik holletjes. Op de oude takken groeien paddestoelen en de wereld aan mossen. En het hele bos, van boom tot worm, leeft als het ware van de afgevallen blaadjes.


Ik ben al twaalf weken op weg in dit bos. Elke keer zie ik dingen, objecten die mij opvallen. Mijn blik blijft hangen, als herinnering neem ik een foto. Om het onder woorden te brengen schrijf ik erover.

Ik dacht dat het bos wat wilde vertellen, maar het bos is mijn spiegel. Dus zie ik wat ik mijzelf wil vertellen.

Mijn verhaal moet langs een ego die als een bubbelplastic bal om mij heen zit. Naar je ego moet je niet altijd luisteren, die 1000-den ingevingen en gedachten zijn vaak te kritisch over jezelf. De natuur zijn versie van jouw verhaal kaatst het terug zonder oordeel. Gewoon tik tok terug. Dank je wel natuur. Ik denk dat ik daarom zo van je hou.


De natuur is de spiegel. Als je ziet in een bos dat de bomen die omgevallen zijn ook belangrijk zijn, ga je wellicht ook beter over jezelf denken. Want waarom zouden juist die dode en geknakte bomen hier essentieel zijn, maar jij als mens in een niet topfitte periode in je leven, minder zijn voor je omgeving. Het bos koestert zijn afgevallen blaadjes, zijn oude takken.


Van het geraamte van het herfstblaadje terug naar het nu. Waar straks Sinterklaas op de stoep staat. Fayenn zei dat ze had gevraagd op school aan Sinterklaas hoe oud hij was. Ik ben 365 jaar oud had hij gezegd. Misschien verzint Fayenn het en heeft ze het niet gevraagd, misschien verzint de Sint zijn leeftijd.

Zo oud en nog steeds geliefd door iedereen?



13 keer bekeken

NEW ARRIVALS FOTOGRAFIE

INGRID LEEGTE

FOTOGRAFIE

Zwangerschap, Newborn, Puppy

Natuur, Wall-Art, Webshop

Ingrid Leegte

Kerspel 78

9951 VM Winsum

 

newarrivalsfotografie@hotmail.com                                 

Website: Ingrid Leegte © 2020

KVK nummer: 70362823

Zonder schriftelijke toestemming van de fotograaf mogen de beelden niet gebruikt of gekopieerd worden