Zoeken

Week 29 #MijnMuzeBos (Lente)



Aan het eind van het pad, net voordat je rechts af weer het bos induikt, kijk ik over de omgeploegde, lege akkers. Klaar voor een nieuw jaar om groenten te laten groeien. Jack snuffelt in het gras, ik kijk links om verder te lopen en zie een reebok naar ons kijken. Wow!


Het gebeurt zo plotseling, dat ik net als de reebok ook stil blijf staan. De gedachten in mijn hoofd gaan wel een versnelling omhoog. Wat ga ik doen. Ik wil niet dat hij bang is voor ons. Hij kijkt niet bang, wel alert. Hij is prachtig, met een klein, spits gewei, roodbruine vacht en wit op zijn snuit en bij zijn staart. Grote, donkere ogen. Ik maak twee foto's, 1 mislukt en 1 is wel scherp. Na de foto verbreek ik met moeite ons oogcontact en draai me een kwartslag zodat hij zich hopelijk niet bedreigd voelt en in het wilde weg wegspurt. Jack heeft hem nog niet gezien, te druk met snuffelen.

De reebok stapt rustig verder. Gelukkig...


Ik moet lachen, wat een moment. Hee Jack, joh, hoe kan het dat je dat niet gezien hebt.

We lopen het bos weer in. Ik spiek door de bomen richting de akker en in de verte zie ik de reebok nog lopen. We lopen evenwijdig, hij in de open ruimte en ik door het dichte bos.


Ik zou hier de blog kunnen stoppen.

Maar hier blijft het niet bij. Drie bochten verder zie ik hem ineens wel in het bos en dit keer schrikt hij. We hebben hem verjaagd.


Wat is het verschil tussen een wilde ree ontmoeting in het bos en een (half) tamme damhert ontmoeting bij de kinderboerderij een paar straten vanaf mijn huis. In beide ontmoetingen staar ik naar grote, donkere ogen en een zwarte hertenneus, de ene heeft witte Bambi stipjes op zijn rug en naast dezelfde alertheid, lees ik in het damhert zijn ogen; broodje?! Het is een wereld van verschil. Sorry damhert.


Het ontmoeten van wilde dieren in hun omgeving heeft iets magisch. Sommige mensen spreken van een ommekeer in hun leven wanneer ze ineens oog in oog staan met een wilde wolf of poema.


We hebben het allemaal zelf ook ervaren. Een zeehond van dichtbij zien in een zwembad van Pieterburen geeft een ander gevoel als een zeehond zien vanaf 100 meter op een zandbank in de Waddenzee. Bij een zeehond in de dierentuin loop je zelfs gewoon snel door, richting het leeuwenverblijf. De zeehond zie je later wel weer. Of zelfs helemaal niet.


In Ierland was ik mee op een whale watching boottour. De ervaring van wij op een klein bootje op de eindeloze, kalme zee tot we een in de verte een paar rugvinnen zagen. En de bekende sproei in de lucht.

Dichterbij zagen we de honderden zeevogels in de strakblauwe lucht en die vanaf metershoog als een speer doken naar voedsel in de zee, rond de drie foeragerende vinvissen in het water.

Ik stond niet oog in oog met de walvissen, zag eigenlijk alleen maar een paar kleine rugvinnen, de rest hun gigantische lijven was onzichtbaar in het water. Toch was het een ervaring om nooit te vergeten.

Dieren in hun eigen omgeving, in hun element. Hun vrije keuze om contact te zoeken. Wat ze heel terecht, meestal niet doen.


Daar baal ik soms van op deze momenten. Dat altijd 50% (en meestal 100%) van de vogeltjes stopt met zingen en wegvliegt als ik er aankom. Dat ik reeën verstoor en ze misschien wel in wilde weg te ver wegrennen van hun woonplek. Misschien zelfs wel de menselijke autoweg oprennen met alle gevolgen van dien.


Dit is nou eenmaal de consequentie wanneer je als killer en vernieler van natuurlijk leefgebied door de wereld loopt. Daar zal ik mij in moeten berusten.


De damherten achter het hek bij de kinderboerderij zijn er altijd.

Ook de zeldzaamheid en het onverwachte dragen bij aan het wow-effect van een wild dier ontmoeting. Tot een weerzien weet ik dat ze er zijn door het vinden van hun pootafdrukjes in de grond.





13 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven