Zoeken

Week 13 #MijnMuzeBos (Herfst)


Het 9 uur 's ochtends en ik ben terug in #mijnmuzebos. Wat is het nog donker. De zon is net boven de horizon. En er waait zo'n koude wind! Het gefluit en gekwetter van de vogels maakt me iets vrolijker. Iedere week worden de groepen kramsvogels groter. Met z'n allen zitten ze op de grond driftig te pikken in de gevallen appels. Ze zijn erg schuw en vliegen bij elk menselijk geluidje snel terug naar de toppen van de bomen.


Het bekende gefluit van de ijsvogel doet mij teruglopen naar het beginpunt van het pad. Het klinkt altijd opgewekt, dat fluitje. Ik hoor hem blij roepen dat hij een visje gaat vangen. Als ik uit het bos kom zie ik hem inderdaad op de uitkijk zitten. Bovenop een paal, een meter boven het water. Ik houd mijn adem in. Elke keer ben ik weer onder de indruk van zijn mooie kleuren. Zo onnatuurlijk. Vandaag ben ik niet alleen onder de indruk van de ijsvogel zijn kleuren, maar ook van de prachtige, warme tinten van het bruine riet en de bomen erachter. Ze reflecteren in het stille water. Dus boven en onder de waterlijn hetzelfde. Perfectie.


Nu ik hier toch loop, weer terug aan het begin van mijn wandeling, ga ik het anders doen dan eerdere weken. Ik ga het rondje wat ik altijd loop, andersom lopen! Doe eens gek Ingrid.


Jack en ik lopen langs de kale stammen van de beuken waar er her en der nog verdorde blaadjes aanhangen. Als we de bocht door zijn vliegen er 4 wilde zwanen over het bos. Deze wintergasten kun je herkennen aan hun gele snavel.


Het is wel een keer leuk om mijn standaard rondje nu tegen de klok in te lopen.


Denk niet aan wat je allemaal nog moet, maar denk aan wat je allemaal hebt gedaan.

Deze zin bedacht ik jaren geleden. Bijna 8 jaar geleden, want ik bedacht het tijdens de periode toen ik net mama was geworden. Toen mijn dag bestond uit het voeden van mijn kleine meisje, het in slaap sussen, het voeden, bij het bedje staan met mijn hand strelend over haar wangetje, het voeden, vol gespuugde hydrofiel luiers wassen en oh, daarnaast ook nog voeden. Wat deed je op zo'n dag: niets dus. Voor je gevoel, deed je he-le-maal niets…


Eigenlijk deed je heel veel, want na een zwangerschap waar je een nieuw mensje maakte, ben je daarna klokje rond bezig met het verzorgen en grootbrengen van dit nieuwe mensje. Die later misschien wel iets bijzonders en ultiem belangrijks gaat uitvinden voor de hele wereld, of mooie muziek gaat maken waar men allemaal gelukkig van wordt, of ze wordt een topper van een verpleegster bij de volgende pandemie. Een nieuwe wereldburger, maar vooral het allerliefste dochtertje.


To Do lijstjes totaal afstrepen kon ik wel vergeten. Eerst het kleine meisje voeden. Dus mijn mantra werd: denk niet aan wat je allemaal nog moet, maar denk aan wat je allemaal hebt gedaan.


Want we zijn vaak druk met wat we nog moeten, maar wat hebben we al veel gedaan! Denk daar eens aan. Waar jij vandaan komt als kleine meid of kleine jongen. Hoeveel je al geleerd hebt op basisschool, de opleidingen die je allemaal gevolgd hebt. Je werk. Wat voor goeds, groot of klein, je voor jezelf hebt gedaan en voor de rest van de wereld. De klok tikt wel door, maar door terug te kijken naar de dingen die je goed hebt gedaan in het verleden voel je op dat moment weer wat rustiger. Het geeft ruimte.



Langs het modderige pad bij de perenbomen bekijk ik de verschillende soorten mossen die daar groeien. Het mos groeit vanuit de bodem op alle boomscheuten. Het ziet er best grappig uit. Het is net of ze allemaal pofbroekjes aanhebben van mos.


We zijn opnieuw aangekomen bij het beginpunt. Dag bos, tot volgende week.

Ik moet naar huis want mijn kinderen hebben vast zin in een broodje.


14 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven