Zoeken

Week 22 #MijnMuzeBos (Winter)



Een thermometer heb ik niet bij me, maar het is misschien wel kouder dan - 10 graden in #mijnmuzebos vandaag. Het kanaal is vanaf het gemaal totaal bevroren. We hebben de hele week temperaturen gehad ver onder nul.

Een dode aalscholver ligt midden op het ijs. Hij komt al in prachtkleed, glanzende veren, klaar voor het versierseizoen dat voor aalscholvers nu van start gaat. Zou hij zijn doodgegaan omdat hij niet meer bij zijn vis kon komen? Zou hij ook angstgevoelens hebben gehad? Dat de dood nabij was?


Angst is een slechte raadgever zeggen ze. Of juist een goede? Want ook al schaatst op deze ijskoude dag Henk Angenent met zijn drie vrienden de enige echte Elfstedentocht, ik durf niet het ijs op te gaan om een foto te nemen van de vogel vanaf het ijs. Ik heb mij namelijk al ingebeeld dat ik er doorheen zak. Dat ik dan heel alleen, in het midden het water zo, ploep, onder het ijs schiet... Met natuurlijk nog wel een laatste ultieme poging om mijn camera droog te houden! Op dit tijdstip van de dag zijn er niet veel mensen op pad en gokken dat Jack naar huis rent om te laten weten dat ik hier in een wak lig, geef ik ook geen kans. Dus geen foto's vanaf het ijs.

Ben ik nu een realistisch denkend persoon of een bangeschijter?


Er zijn kleine, dagelijkse onzekerheden, maar ook serieuze angsten voor iets. Angst is iets geks en iets om gek van te worden. Het kan je leven beheersen. Gewoon om de reden dat je je eigen lijf! (of je ego?) wil beschermen.

Of het lijf van een ander dierbaar persoon. Zo word ik boos op mijn kinderen op het moment dat ze hun tanden niet willen poetsen. Dat is vanwege een doembeeld, mijn angst, dat hun tanden op den duur in het slechtste geval zwart worden en eruit vallen.

Ook word ik 's ochtends boos op ze omdat ze na tien keer, steeds luider vragend, nóg hun schoenen niet hebben aangedaan. Eigenlijk heb ik angst dat we te laat vertrekken uit huis, het doembeeld dat ik de bus mis en daarom te laat op mijn werk kom. Geïrriteerde collega's wellicht. Ik ben bang voor de consequenties.

Ben ik nu een realistisch denkend persoon of een loedermoeder?


Daar in de verte, in de toekomst ligt de angsttrigger. Daar kan het fout gaan en daar anticipeer je nu al op door een keuze te maken of deze te bedenken voor een later tijdstip. Je gaat al in de startblokken staan, je lichaam verkrampt al bij het idee. Je hart gaat sneller kloppen.


Wat is de mensheid zijn grootste angst? Dat is de angst van afwijzing. Buiten de groep vallen of weggestuurd worden. De angst der angsten en waarschijnlijk als je alles afpelt de reden van vele reacties.

Met zwarte tanden word je raar aangekeken, elke dag te laat op het werk kost je je baan en wat een sukkel dat je op het te dunne ijs ging staan, whaha! We zullen je even flink gaan uitlachen...!


Afwijzing willen we koste wat het kost voorkomen. Dus reageren we op angstgevoelens. Soms een beetje tè overdreven.


Hoe gaan we om met angst als het je een rotgevoel geeft. Het helpt al wat wanneer je beseft dat je goed bent zoals je bent.

Wees lief voor jezelf! Zoals je ook lief doet tegen een vriend(in) die een foutje maakt.

Alles is goed op dit moment.

Angsten voor een consequentie in de toekomst pak je aan door je te focussen op het hier en nu, op jezelf. Haal je blik af van de consequentie en richt hem op jezelf.

Het is niet erg om bang te zijn voor iets. Er zal altijd iets zijn waar je voor gewaarschuwd moet worden. Je enige lichaam, die moet je goed beschermen. Maar te veel angst leeft niet lekker.


De aanstichter van je angst hoef je ook niet te wegwuiven. Als je zegt, het is er niet meer, is het er nog wel. Dat weet je lichaam ook. Je kunt het helaas niet wegtoveren door het weg te denken of de andere kant maar op te kijken. Je kunt jezelf niet opleggen ergens niet aan denken. Want op het moment dat je dat denkt, denk je er wel weer aan.

Heb geloof in jezelf dat je goed bent zoals je bent. Dat je het elke dag weer opnieuw kan doen als je vindt dat je niet goed hebt gereageerd. Fouten maken mag. Morgen probeer je het opnieuw.


Ik zet mijzelf op nummer 1 en vind mijzelf de leukste persoon van de wereld.

Ben ik dan een realistisch denkend persoon of een egoïstist?


Je valt vaak weer van je nummer 1 positie af. Elke keer ben je jezelf namelijk vergeten, de verbinding is weer weg. Je gaat constant terug in hoe je het altijd doet, en dat is focussen op wat je eng vindt en wat er fout kan gaan. Erken maar dat je het eng vindt.

Want je bent zoveel, maar je bent geen angstig persoon. Je voelt angst. Dat is wat anders. Naast het drillen om zo snel mogelijk hun schoenen aan te doen, laat ik mijn kinderen dus ook elke avond na het tandenpoetsen en net voor het slapen, hardop zeggen: "Ik ben Fayenn/Finn en ik ben zo goed als ik ben". En hopen dat ze dat maar nooit vergeten. Wat anderen ook zeggen.

Ik maak een foto van de aalscholver vanaf de vaste waterkant. Hij voelt de kou van het ijs en de wind niet meer. Wordt niet meer bewonderd door andere knappe mede aalscholvers.

Gestorven in zijn mooiste verenpak. De natuur kan hard zijn. Dat is een realistische gedachte.

















































13 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven